Po hondzie także Yamaha wstąpiła na światowy rynek i uczestniczyła w wyścigach, produkując bardzo sprawne maszyny dwusuwowe, które bardzo wysoko ustawiły poprzeczkę osiągów i niezawodności. Od roku 1961 do 1968 maszyny te zdobyły wiele mistrzostw świata i wzbogaciły technikę motocyklową o nowe układy zawieszeń tylnych. Rozwijanie czterosuwów dało znaczący postęp techniczny, taki jak pierwsze głowice z pięcioma zaworami i system zaworów wydechowych o zmiennych fazach rozrządu. Jednym z pierwszych motocykli była Yamaha YDS3C Big Bear z roku 1965 miała ona dobre osiągi, dwucylindrowy i dwusuwowy silnik. Tego typu silniki takie jak tego dużego niedwiedzia umocniły doskonałą reputacje Yamaha. Wysoko położone rury wydechowe, początkowo zaprojektowane do motocykli terenowych są montowane do motocykli turystycznych. Motocykl ten ma boczne osłony cieplne, automatyczny system smarowania, ręczna pompkę która stanowiła część skrzynki narzędziowej, połączony prędkościomierz i obrotomierz. Moc tego motocyklu wynosi 21 koni mechanicznych, rama kołyskowa, masa 159 kilogramów, kilogramów prędkość maksymalna to 142 kilometry na godzinę. Również warta uwagi jest Yamaha YZ250 z roku 1974, zdobyła mistrzostwo świata w motocrossie. Rok po zwycięstwie firma wprowadziła nowe zawieszenie typu monoshock które do teraz było wspólne dla maszyn szosowych i terenowych. Ten model stał się niezwykle popularny wśród amatorskich kierowców motocrossowych. Silnik tego motocykla był jednocylindrowy, moc 21 koni mechanicznych, masa 159 kilogramów, prędkośc maksymalna 142 kilometry na godzinę. Kolejnym motocyklem tej firmy jest na przykład Yamaha FZR z roku 1992 wtedy firma ta rozpoczynała budowę czterosuwów, przyjęły się one dość szybko. Seria FZ z głowica pieciozaworową została wprowadzona w 1985 roku. Silnik o zmiennych fazach rozrządu zaworów wydechowych zapewniający szerszy zakres mocy niż można by oczekiwać od układu standardowego pojawiła się dopiero w 1989 roku. Moc tego motocykla wynosiła 125 koni mechanicznych a maksymalna osiągalna prędkość to 269 kilometrów na godzinę. Masa maszyny 240 kilogramów, rama dubeltowa.
Kawasaki nigdy nie dążył do zdobycia rynku małolitrażowych maszyn. Kawasaki zdobył reputację jako producent maszyn o wysokich osiągach, dla entuzjastów, i pozostał najmniejszym z wielkiej czwórki japońskich producentów. Wczesne motocykle Kawasaki miały znak firmowy zaprojektowany dla przemysłu ciężkiego firmy.
Fascynacja motocyklami coraz częściej nie kończy się na oglądaniu zwykłych ścigaczy i na jeżdżeniu nimi po drogach miast. Jest coraz więcej sporów bardzo lubianych przez fanów motocykli.
Suzuki wycofała się z wyścigów aby konstruować motocykle turystyczne i motocrossowe. Firma zdobyła pierwsze mistrzostwo świata w motocrossie w roku 1970 a rok później wprowadziła pierwszy silnik z nowej rodziny dwusuwowych tzrycylindrówek. Gdy mające małą trwałość modele z silnikiem Winkla przestały się sprzedawać, Suzuki rozpoczęła w 1976 roku budowę czterosuwów używając wspaniałego Kawasaki OHC jako swojego punktu startowego. W latach siedemdziesiątych nastąpił również przemyślany powrót Suzuki do wyścigów Grand Prix, powrót okazał się pomyślny i udany.
Turystyka motocyklowa to bardziej bezpośredni kontakt z krajobrazem, niż obserwowanie go z zamkniętej kabiny samochodu, skala wycieczek jest ogromna. Rozpoczyna się od niedzielnych wypraw do lasu a kończy się na wyprawach dookoła świata. Motocyklem turystycznym może być każda maszyna od mopedu do supermotocykla. Podejścia do turystyki motocyklowej są różne, jedni podróżują tylko z karta kredytową i szczoteczka do zębów, inni biorą wszystko co uznają za najpotrzebniejsze, transportowanie wszystkiego, co potrzebne dwojgu ludzi na pięciotygodniową podróż kempingową wymaga zdrowego rozsądku jeżeli chce się uniknąć kłopotów z transportem.
Yamaha TR3
Yamaha uważała wyścigi z poligon doświadczalny i grunt badawczy dla nowych technologii. Pierwsze występy w tym międzynarodowym cyrku nie były dla Yamaha wielkim sukcesem lecz upór został nagrodzony. 
Mobilna policja
Właściwości manewrowe motocykli sprawiały, że te coraz lepiej nadawały się do celów policyjnych natomiast w pościgach miejskich były niezastąpione.