Gdy Niemcy podzielono na dwie części po drugiej wojnie światowej, to fabryka w Zaschopau (uprzednio DKW) pozostała w NRD. Wielu pracowników firmy przeniosło się do RFN zabierając ze sobą stara nazwę. Z Zaschopau podjęto produkcję- nowa nazwa MZ-Motorradwerke Zaschopau- budując pojazdy na bazie konstrukcji DKW. produkty MAZ były często surowymi, użytkowymi maszynami, ale wyścigówki projektowane przez Waltera Kaadena przewodziły w technologii dwusuwów lat sześćdziesiątych. Jedną z najbardziej znanych maszyn tej firmy jest MZ RE125 z roku 1965 jest to pierwszy silnik o moc 200 koni mechanicznych litra do tej pory 100KM uważano za bardzo dobry wskanik. Po roku 1965 przewaga MZ i ilość zwycięstw w Grand Prix zmalała. Zespoły bogatsze rozwinęły nowe konstrukcje, używając lepszych materiałów. Motocykl ten miał wskanik temperatury wody, czujnik temperatury wody, chłodnicę, suche sprzęgło, silnik jednocylindrowy, dwusuwowy, moc 25 koni mechanicznych. Rama by la kołyskowa z rur stalowych, masa 91 kilogramów oraz maksymalna osiągalna prędkośc to 210 kilometrów na godzinę. Zaprojektowany układ wydechowy MZ daje naturalny efekt doładowania, wykorzystując zjawiska falowe w celu lepszego napełnienia i przepłukania cylindra. Kolejnym motocyklem tej firmy jest motocykl MZ trophy ES250/2 z roku 1993, był on niezgrabnym motocyklem o dużych osiągach. Jego długa rura wydechowa, dziwaczny widelec przedni oraz ekscentryczna stylistyka zostały zmienione w połowie lat na nieco bardziej konwencjonalne. Maszyna ta wyglądała już nieco lepiej. Miała ona dwignie regulacji sztywności zawieszenia, niezwykła stylistyka stała się światowym symbolem tej marki. Miała ona silnik jednocylindrowy dwusuwowy, moc 17,5 koni mechanicznych, rama kołyskowa z rur stalowych, masa 156 kilogramów oraz maksymalnie osiągana prędkość 116 kilometrów na godzinę. Motocykl MZ ISDN z roku 1985 osiągał sukcesy w mistrzostwach świata motocykli terenowych. Zwłaszcza międzynarodowe sześciodniówki były tym co było najlepsze dla tych motocykli.
Harley- Davidson zadebiutował w sporcie motocyklowym w roku 1909, gdy Walter Davidson wystartował na jednocylindrowej maszynie w Wyścigu Niezawodnościowym Long Island, osiągając doskonały wynik. Rozgłos spowodowany tym sukcesem przekonał firmie o korzyści z udziału w wyścigach. W latach następnych Harley pojawiły się na każdych z zawodów sportowych, od specjalnych drewnianych torów po wyścigi uliczne.
Uzdolniony inżynier Oskar Henderson który zbudował w roku 1899 dwukołowiec z napędem oraz Georgie Hendee, producent rowerów i kolarz wspólnie skonstruowali motocykl nadający się do budowy seryjnej. Tak tez rozpoczęła się budowa motocykli Indian. Od początku jego jakość była wysoka, a konstrukcja wytrzymała i oryginalna. Szybko osiągnięto sukces sportowy zespoły fabrycznego. Jednym z tych motocykli jest Indian Single z 1904 roku, od tego czyli pierwszego modelu firmie towarzyszyła opinia dobrej jakości. Dobry poziom techniczny połączono z konieczną trwałością, wymuszona przez wyboiste afrykańskie drogi. Firma wprowadziła różne ulepszenia konstrukcyjne na przykład sterowanie pokrętłami.
Po hondzie także Yamaha wstąpiła na światowy rynek i uczestniczyła w wyścigach, produkując bardzo sprawne maszyny dwusuwowe, które bardzo wysoko ustawiły poprzeczkę osiągów i niezawodności. Od roku 1961 do 1968 maszyny te zdobyły wiele mistrzostw świata i wzbogaciły technikę motocyklową o nowe układy zawieszeń tylnych. Rozwijanie czterosuwów dało znaczący postęp techniczny, taki jak pierwsze głowice z pięcioma zaworami i system zaworów wydechowych o zmiennych fazach rozrządu.
Yamaha TR3
Yamaha uważała wyścigi z poligon doświadczalny i grunt badawczy dla nowych technologii. Pierwsze występy w tym międzynarodowym cyrku nie były dla Yamaha wielkim sukcesem lecz upór został nagrodzony. 
Mobilna policja
Właściwości manewrowe motocykli sprawiały, że te coraz lepiej nadawały się do celów policyjnych natomiast w pościgach miejskich były niezastąpione.