Uzdolniony inżynier Oskar Henderson który zbudował w roku 1899 dwukołowiec z napędem oraz Georgie Hendee, producent rowerów i kolarz wspólnie skonstruowali motocykl nadający się do budowy seryjnej. Tak tez rozpoczęła się budowa motocykli Indian. Od początku jego jakość była wysoka, a konstrukcja wytrzymała i oryginalna. Szybko osiągnięto sukces sportowy zespoły fabrycznego. Jednym z tych motocykli jest Indian Single z 1904 roku, od tego czyli pierwszego modelu firmie towarzyszyła opinia dobrej jakości. Dobry poziom techniczny połączono z konieczną trwałością, wymuszona przez wyboiste afrykańskie drogi. Firma wprowadziła różne ulepszenia konstrukcyjne na przykład sterowanie pokrętłami. Miał on zbiornik paliwa który nazywany był garbem wielbłąda, pojemnik akumulatora, cewkę układu zapłonowego ze stałą energią, napęd łańcuchowy. Miał on również ręczne sterownie mechanizmu zmiany kąta zapłonu i podnoszenia zaworu przy rozruchu silnika. Motocykl ten miał silnik jednocylindrowy, moc 2,5 koni mechanicznych, ramę rowerową, zawieszenie sztywne, masa 52 kilogramy, prędkośc maksymalna 78 kilometrów na godzinę. Kolejnym motocyklem tej firmy jest Indian V-twin z roku 1917, firma ta zbudowała w 1907 roku. Oskar Henderson rozstawił cylindry pod katem 42 stopni. Tłoki i cylindry były podobne do jednocylindrowego Indiana. Ramę rowerowa porzucono w 1909 roku, a resorowany widelec i tylny wahacz zastosowano w roku 1913. motocykl ten w swoim wyposażeniu miał jako dodatkowe siodełko dla pasażera, miał białe gumowe opony które były bardzo modne w tym czasie, miał napęd prędkościomierza. Miał on również dwignię zmiany biegów, dwignie sprzęgła. Silnik był dwucylindrowy widlasty, moc 7 koni mechanicznych, rama typowo kołyskowa, masa 184 kilogramy oraz maksymalna osiągana prędkośc to 88 kilometry n godzinę. Zastosowane w nim zostało usztywnienie wzmacniające widelec. Wyglądał on nadal jak rower, lecz by szybszy sprawniejszy od swoich poprzedników. Każdy z kolejnych motocykli tej firmy był oraz bardziej przystosowany do potrzeb użytkowników
Harley- Davidson zadebiutował w sporcie motocyklowym w roku 1909, gdy Walter Davidson wystartował na jednocylindrowej maszynie w Wyścigu Niezawodnościowym Long Island, osiągając doskonały wynik. Rozgłos spowodowany tym sukcesem przekonał firmie o korzyści z udziału w wyścigach. W latach następnych Harley pojawiły się na każdych z zawodów sportowych, od specjalnych drewnianych torów po wyścigi uliczne.
Suzuki wycofała się z wyścigów aby konstruować motocykle turystyczne i motocrossowe. Firma zdobyła pierwsze mistrzostwo świata w motocrossie w roku 1970 a rok później wprowadziła pierwszy silnik z nowej rodziny dwusuwowych tzrycylindrówek. Gdy mające małą trwałość modele z silnikiem Winkla przestały się sprzedawać, Suzuki rozpoczęła w 1976 roku budowę czterosuwów używając wspaniałego Kawasaki OHC jako swojego punktu startowego. W latach siedemdziesiątych nastąpił również przemyślany powrót Suzuki do wyścigów Grand Prix, powrót okazał się pomyślny i udany.
Po hondzie także Yamaha wstąpiła na światowy rynek i uczestniczyła w wyścigach, produkując bardzo sprawne maszyny dwusuwowe, które bardzo wysoko ustawiły poprzeczkę osiągów i niezawodności. Od roku 1961 do 1968 maszyny te zdobyły wiele mistrzostw świata i wzbogaciły technikę motocyklową o nowe układy zawieszeń tylnych. Rozwijanie czterosuwów dało znaczący postęp techniczny, taki jak pierwsze głowice z pięcioma zaworami i system zaworów wydechowych o zmiennych fazach rozrządu.
Yamaha TR3
Yamaha uważała wyścigi z poligon doświadczalny i grunt badawczy dla nowych technologii. Pierwsze występy w tym międzynarodowym cyrku nie były dla Yamaha wielkim sukcesem lecz upór został nagrodzony. 
Mobilna policja
Właściwości manewrowe motocykli sprawiały, że te coraz lepiej nadawały się do celów policyjnych natomiast w pościgach miejskich były niezastąpione.